... en het is nooit goed genoeg. Dat was hetgeen mij wel aansprak (en waar ik me wel in herkende) toen ik gisteren in Hoenderloo luisterde naar Bert van Marwijk die een lezing hield. Want zo is het ook. Je kunt geweldig spelen tegen Dordrecht, oprecht trots en blij zijn als trainer en spelers, maar de dag erna staat de eerste journalist alweer met je over RKC te praten.
Dordrecht is vergeten, de volgende... en na RKC wacht morgen MVV weer, dan Willem II, enz. enz. Het maakt deze baan en wereld ook zo bruisend, onvoorspelbaar en opportunistisch. Toch vind ik dat we af en toe pas op de plaats moeten maken en rustig moeten kijken naar wat geweest is...
Want wat speelden we goed tegen Dordrecht. De trainer van de tegenstander heeft alles gedaan wat in zijn macht lag: eerst verdedigend spel, dat lukte niet want we scoorden. Toen snelle wissels om wat te forceren, met als resultaat een extra goal nog voor de rust. Na rust vooruit verdedigen en één op één, wat ook niet werkte want na een uur was het 5-0. Na de frustratie-overtredingen en een domme rode kaart was het over en sluiten. Ik kon me wel goed verplaatsen in de irritatie van de trainer(s) van Dordrecht, want de spelers maakten er een potje van. Toch kwam dit ook door ons. Met razendsnel technisch spel speelden we de Dordtenaren helemaal los. Een goed resultaat en een mooie avond voor het gelukkig groot opgekomen aantal supporters.
Het vervolg kwam met de wedstrijd tegen RKC. Een uur lang hebben we goed gespeeld. Druk gezet, mogelijkheden gehad, met natuurlijk de grootste mogelijkheid in de vorm van een strafschop. RKC beperkte zich tot verdedigen. In de laatste fase hadden zij (mede daardoor) nog kracht over om wat verder naar voren te spelen. Voetballend kwamen ze er steeds vaker uit en uiteindelijk scoorden ze de goal uit een goede aanval. Misschien valt ons als technische staf nog wel iets te verwijten: in plaats van een verdedigende wissel, kozen we er na een dik uur voor om een aanvallende aanpassing te doen om toch de goal te forceren. Dit leverde helaas niet het gewenste resultaat op. Gegokt en verloren, noem ik dat dan. Jammer, omdat we hebben bewezen goed mee te kunnen en dat hadden we graag nog een keer gedaan tegen een Eredivisieclub. Daarnaast hebben we (weer) wat goodwill gekregen bij de landelijke voetballiefhebber, veel complimenten voor het spel van FC Zwolle. Woensdag waren we er allemaal best wel teleurgesteld over, er had meer ingezeten! Daarnaast zijn we niet (meer) gewend aan verliezen en het katterige gevoel dat dit met zich meebrengt.
Nu is het donderdag en staat morgen de wedstrijd tegen MVV op het programma. Weer een nieuwe uitdaging, want dit is de eerste keer dat we in een uitwedstrijd te maken krijgen met een hoop publiek en een opportunistisch spelende tegenstander. Tenminste, dat verwacht ik. MVV speelt thuis aanvallend en probeert de tegenstander de wil op te leggen. Een intentie die me aanspreekt, want zo doen wij het ook graag. Bij voorbaat lijkt het dan ook een mooie open wedstrijd te worden, die we (uiteraard) ingaan om te winnen. We staan er goed voor op de ranglijst en willen dat graag zo houden! Dat het niet gemakkelijk gaat worden, dat lijkt me duidelijk... maar dat we er maximaal voor gaan ook!!
Hopelijk hebben we jullie steun: of in het stadion of voor de televisie morgenavond!
Art Langeler
